Sep 022014
 

Delphi, museum

Golf van Saliki, Corinthe kanaal, Golf van Corinthe, Golf van Patras, Ionian Sea.

 

Batsi (Andros), Epihdaphros, Ormos Limatri, kanaal van Corinthe, Nisos, Aklkiomidos, Ormos Isodorus, Itea, Delphi, Galaxidi, Ormos Anemokambi, Eratini, Kalithea, Nisos Trizonia, Mesalonghi, Nisos Oxio, Chersonios Dioni, Paros Kefalonia, Argostoli, Ayos Nicalao, Poros, Ayos Eufimia, Friskardho, Vathi (Itaca), Sivota, Spartakoris, Kalamos,Vlikho,Lefkas, Preveza, Cleopatra Marina  

 

Verttrokken op de 2e augustus om 1000 uur naar Epidaphros, motorzelden, bij weinig wind, maakten om 1600 uur vast en maakten een heerlijke wandeling naar het kleine theater. De volgende dag vertrokken we om 1230 uur naar Ormos Linari en maakten vast op twee boeien voor het strand met een kampeer terrein, heerlijk gezwommen en aten ’s avonds een pastaatje aan boord, waarna nog eemn mooie wandeling langs het strand.


De 4e augustus vertrokken we om 0830 uur tegen een NW 5 naar het Kanaal van Corinthe, waar we een uurtje later aankwamen en inklaarden. Om 1100 uur gingen we door het kanaal samen met 3 andere jachten, westwaarts, waren door stroom en wind tegen om 12oo buitengaats in de golf van Corinthe, zeilden door naar de Nisos Alkionidos, waar we ankerden in een paradijsje voor onszelf tussen 3 eilandjes, met daarop de resten van een verlaten klooster.

We noemden het de 4 augustus eilanden. We bleven er dan ook twee dagen, maakten wandelingen op twee van  de eilanden.

 

De 6e vertrokken we met bestemming Itea om 1000 uur, maar doordat de instrumenten niet werkten werd dat 1200 uur.

Alle NMEA contacten nagekeken en schoongemaakt, zonder resultaat jammergenoeg. Omdat we onafhankelijk een goede electronische kaart op een tablet hebben, besloten we door te varen en maakten onderweg een handlood.

Onderweg naar Itea ondervonden we een zwaar onweer met buien, waaruit veel wind. We besloten dwars uit te gaan en liepen een landlocked baaitje binnen, Ormos Isodorus, waar een nieuw piertje was gebouwd voor de vissers.

We lodden langs de pier, vonden voldoende water en meerden benedenwinds af. Net nadat het laatste trosje vast was, barstte een hevig onweer met hevige wind los, keurig op tijd!.

 

De volgende morgen vertrokken we om 1000 uur naar Itea, na wandelden met de hond en  vonden een bakker. Om 1300 uur kwamen we aan en gingen op zoek naar een marineshop die Raytheon verkocht, vonden er twee, maar geen van de electriciens had NMEA diagnostische apparatuur, jammer.

De volgende morgen gaven we de was aan de wal en vertrokken naar Delphi.

Nog steeds prachtig (de schipper was er al eens 50 (!) gekeden geweest. Toen 2e cstuurman op de Arcas, van de KNSM. Het nieuwe museum is werkelijk heel mooi met prachtige beelden geeft het een indruk van de toenmalige rijkdom. En dan te bedenken dat Nero er al 500 beelden had weg gehaald!

 

We mailden met de marina in Misalonghi of ze een Raytheon repair mijnheer konden regelen voor de NMEA signalen. Afspraak gemaakt.

 

De volgende morgen, 9 augustus, haalden we de was van de wasserij, vonden een bakker, deden nog wat boodschappen en vertrokken om 0900 uur naar Galaxidi, jammergenoeg weinig wind.

Leuke stad, meerden in de laag, met een anker voor en aten ’s avonds heerlijke mosselen. We bleven er twee dagen, ondanks de disco, maar om de mossels en het sfeertje. Vertrokken de 11e naar Ormos Anemokambi, een landlocked baai, prachtige omgeving met om de hoek een fishfarm. ’ s Avonds maakten we een wandeling naar een spikplinternieuw klooster boven op de berg, met prachtige oude schilderijen. De inwonenden konden niet geloven dat we te voet waren en lieten ons alles en de kerken zien.

 

Na een doodstille nacht, alleen in de baai, ontbijt en zwemmen , vertrokken we om 100 uur naar Eritini, waar we 1100 uur de baai in zelden, slomm plakje, we besloten door te varen naar Kalithea, aan de noordkust van de Golf van de Krenten, waar we ankerden achter een piepklein eilandje met een kerkje. We aten heerlij aan de wal, maar het was een piepklein dorpje, zonder kruidenier of bakker. Na de ochtendduik en een wandeling rond het kerkeilandje, vertrokken we om 1000 uur naar Nisos Trizonia, een leuk, Grieks toeristisch eilandje. We meerden tegen de binnenkant van de buitenpier en maakten een paar prachtige wandelingen.

We besloten nog twee dagen te blijven in verband met de weerberichten en nog een poging te wagen om de instrumenten aan de praat te krijgen., verhaalden daarom naar de binnenhaven, achter een berg met een stoffig veldje, helemaal uit de wind.

 

Vonden een verbinding van de NMEA met een draadbreuk, maakten een nieuwe verbinding, waarna de instrumenten weer werkten. De schipper was erg trots!.

 

De 18e vertrokken we naar Mesalonghion, passeerden om 1000 uur de RHion brug, de langste overspanning ter wereld, en scheiding tussen Golf van Korinthe en Golf van Patras. We kregen toestemming om via het Noord Channel te passeren. We motorzeilden tot de ingang van het kanaal van Mesalonghion, nadat de schipper een verkeerd (ondiep) kanaaltje wilde enteren, dat de admiraal kon voorkomen. We meerden af in de Marina on 1500 uur, maakten schoon schip en laadden water en de accu’s .

We kregen bericht van het zusje van Liesbeth; Saskia, dat ze graag mee wilden varen van Kefalonia naar Levkas, van 25 augustus tot 6 september; boeken!!

 

Laadden diesel en vertrokken om 12 uur, zeilden hoog aan de wind naar Nisos Oxia,   waar we een boei oppikten bij een werkhaventje van de fishfarm.

We vonden echter dat we te dicht bij een fransman lagen, dus voeren we door naar de baai van Chersonios Dioni, net Noordelijk van de monding van de grootste rivier van Griekenland.

We ankerden honderd meter van een kudde koeien die in het water stond.

’s Avonds maakten we een wandeling door de delta, bijna wadden!

IMG_3678

De volgende morgen vertrokken we na de zwempartij, ontbijt en waddenwandeling om 1100 uur naar Nisos Kefalonia, Palou. Aten in Dyonisos, waar Samyy de katten niet meer aankon en hadden toch nog een rustige nacht.

 

Vertrokken de 23e naar Argostoli, wat dichter bij het vliegveld, voor Saskia en Sanne, waar we in de marina om 1600 uur afmeerden, een ideale plek voor Sam, We waren alleen op 2 Franse boten na, met bos en onontginde velden.

Met de dinghy gingen we naar de overkant, de stad.

 

De 25e, ’s morgens om 0800 uur verhaalden we naar de boulevard, maakten schoon schip en ontvingen om 12oo uur Sas en Sanne!

Bij het inklaren bij de Coast Guard (nieuwe bemanning), zag de schipper de Nieuw Amsterdam van de HAL in de haven liggen, bij navraag bij de KW bleek kapitein vZ. Aan boord; een oude bekende van de schipper uit de tijd van de Scheepvaartinspectie.

Aan boord bleken de banden als vanouds, heel gezellig en ’s middags mochten de dames mee om het schip te bezichtigen. Leuke onverwachte dag.

 IMG_3690

Vertrokken de volgende dag onder zeil naar Ayos Nicolao, op Zakhintos, zagen zeeschipadden en zwommen desondanks.

 

Vertrokken om 0800 uur naar Porou op Kefalonia, waar we motorzeilend om 1200 voor het strand ankerden en zwommen en lunchten. Om  1600 uur gingen we de haven in en meerden langszij een oude motorboot. Wandeling en Grieks eten in Dyonisos.

 

Om 1000 uur de volgende dag vertrokken we naar Ay Eufemia, zeilden een mooi stuk en ankerden om 1500 uur in de ZW hoek van de haven, heerlijk gezwommen, recht voor het strand. De dames vertrokken naar de grot van Milisanio, die erg tegenviel. ’s Avonds aten we geankerd gezellig onder de Marokkaanse lamp aan boord.

 

De volgende morgen, na een 3 urige wandeling, van 0700 uur tot 1030 uur, vertrokken we om 1200 uur (zwemmen!) naar Friskardo, waar we zeilend, afkruisend om 1600 ankerden met twee lange lijnen, vanwege de diepgang, naar de wal.

’s Nachts werd het nog een circus door een opstekende harde ZE wind, vele boten verhaalden of gingen krabben. Ons anker lag ook iets te kort, maar we hadden gelukkig een trosje op twee buren, waarvan het anker erg goed lag.

 

Na een korte mooie wandeling vertrokken we om 1030 uur naar Vathi op Ithaca, waar we motorzeilend om 1400 uur afmeerden, zwommen, de omgeving verkenden en klusjes deden. De volgende morgen maakten we met de dinghy een tocht door de baai, dronken koffie in Vathi, laadden water en diesel en vertrokken om 1200 uur naar Ormos Sivota een charter baai aan de zuikust van Lefkas. We maakten een wandeling met Sammy, vierden happy hour aan de wal en aten een pastaatje aan boord. Rustige nacht.

 

In verband met een dreigend weerbericht vertrokken we de volgende morgen om 1000 uur naar Spartakori op Meganisis. Onderweg prachtig weer met spectaculaire uitzichten in de Stena Meganisisou.

Om 1200 uur maakten vast in de ZO hoek van de baai met twee trosjes voor en een mooringlijn achter. Zwommen wat en wandelden wat, aten ’s avonds heerlijk in het bovendorp (chora) in een piepklein restaurant.

’s Nachts ettelijke regenbuien tot de volgende morgen 1200 uur.

Omdat er meer regen en Z’ lijke harde wind was voorspeld, bleven we een dagje hangen in de baai.

Sas en Sanne lieten zich niet kennen en liepen door de regen naar Vathi, de hoofdplaats van het eiland.

 Posted by at 3:58 pm
Jul 092013
 

2013-07-03-at-12-12-06-version-2

Chios, Foca, Candarli, Bademli Liman, Skala Mistegna, Mitimni (Lesbos), Poyran Adasi, Ayvalik, Babekale, Sigri, Nisos Efistratios, Mirini, Porto Kaufo, Panayia, Mt. Athos, Porto Kaufo, Nisos Panaya, Patitiri (Nisos Alonissos).

Na Alex naar het vliegveld op Chios te hebben gebracht en Liesbeth, die met dezelfde vlucht binnenkwam te hebben opgepikt, reden we naar de boot, waar Lies nog even een tukje ging doen, ze was om 0300 NL tijd opgestaan (0400 uur EEST). De schipper deed wat boodschappen met de auto en we hielden een rustdag.
Dinsdag de 4e juni maakten we een mooie tocht langs de Noordkust van Chios; Marmaron, Volissos en Limnia en terug via het klooster in Nea Mona naar Chios Marina.
Om 190 uur leverden we het huurautootje in en wandelden via een mooie omweg terug naar boord.

De volgende morgen vertrokken we om 0900 uur naar Foca met een ZZW wind van 4/5, prachtig bezeild. Jammergenoeg had Ahmet, de havenmeester, geen plaatsje voor ons, waarop we brutaal een ankerboeitje pakten voor het vissershaventje. Op de vraag aan de vissers of we er een nachtje op de boei mochten blijven beleefden we weer een prachtig staaltje van Turkse gastvrijheid; pas op het oog van de boei met je zware schip, neem een tros door de shackle onder de boei en natuurlijk mag je een nacht blijven! Meedenken, praktisch en open zeemansschap, leuke kust en fijne mensen!
We gingen naar de wal met de bijboot en aten een kofte op het plein.

De volgende morgen ontbeten we aan de wal maakten een mooie wandeling, pikten onze e-mail op via wifi en maakten een afspraak met Ahmet voor 1400 uur meren, hij had intussen een plaats voor ons in de haven tot zaterdag.
We maakten een mooie avondwandeling en een voorlopig reisplan rondje Aegean, met de nadruk op de vliegvelden, ivm. de conditie van moeder Noordijk, Izmir, Istanbul. Saloniki, Athene, Heraklion, Dalaman.
Maakten langs de kust een zehondenwandeling, rommelden wat en aten bij de lokale cantine, de Lokantasi.

Zaterdagmorgen om 1000 uur vertrokken we naar Candarli, voeren binnendoor Aslan Burnu en de andere eilanden op zoek naar de zeehonden van Foca (Monkseals, een colonie van 400 spec.) Behalve Sammy geen zeehond gezien.

Zeilden het gehele traject bij een NW4/7, het laatste stuk zelfs met een rif in het grootzeil. Kwamen ten anker in de baai tenW van Candarli in 9 meter met 40 m. ketting te water. Brachten Liesbeth en Sammy met de bijboot aan de wal voor een wandeling, de schipper bleef op ankerwacht, wegens de doorstaande harde wind.
Zondag was het weer opgeknapt, maakten een mooie wandeling over het schiereiland, veel strand, mooi plaatsje. De baai ten W. Is de oude haven van Pergamon, maar daar is het erg laagland en moerassig.

Maandeag maakten we een honden en bakkers ronde en vertrokken omstreeks 1000 uur naar de warmwaterbronnen van Bdemli Liman. We zeilden met een mooie ZW ¾ de baai uit, maar kregen na het ronden van de eilanden, binnedoor, de wind uit het Noorden, op de kop.
Motorzeilden naar de binnenkant van de eilandan en gingen tern anker voor de vaste wal recht voor de heetwaterbronnen, in 5 meter voor 30 meter ketting. Maakten een wandeling door de olijvengaarden, werden uitgenodigd door een Turks echtpaar om hun vakantiehuis te bewonderen, namen een heet bad, zwommen terug aan boord en voelden ons na een zoetwaterdouche echt opgeknapt. Mooie goddelijke omgeving. Sterren, Zeus, Poseidon en een beetje Dyonisios, what a beautiful world.

2013-06-20-at-10-41-27-version-2

Vertrokken op 11 juni om 0900 uur, na een wandeling met Sammy naar Ayvalak met een harde zuidenwind. Motorden de banken en riffen uit en zeilden om de Noord. Kregen onderweg een windwaarschuwing NW6 over de VHF en Navtex, veranderden koers naar de Oostkust van Lesbos, de baai van Mistegna waar we om 1500 uur ten anker kwamen net achter het piertje, voor het strandje. We maakten een mooie wandeling door de olijven- en citrus plantages. Er waren olijvenbomen van over de 500 jaren oud! Het citrus lag er verlaten bij, lagen vruchten op de grond.
Heerlijk gegeten aan het strand, ‘s nachts een flinke aflandige wind, we lagen in moeders schoot.

Vertrokken de volgende morgen naar Lesbos Noordkust, Mitimni. Zeilden bijna het gehele traject met een ZW tot NW wind kracht 3/5, veel onweersbuien, waarbij de wind soms flink aantrok. Laatste stukje NNW, motorzeilden rond de kaap en meerden om 1430 af in de laag met een anker voor. Liesbeth maakte een mooie wandeling langs de Noordkust (in de regen!) de schipper klaarde in bij de kustwacht en ging op zoek naar een betaalbare huurauto en wifi.
Aten aan boord, buiig weer en een hollands zomerweertje temperatuur. Vroeg naar bed met de krant.

Verhaalden de volgende morgen, ivm een krachtige wind verwachting, het anker verder naar voren, brachten 45 meter uit. (was 25 meter). Wat schetst onze verbazing; bij de eerste zware windvlagen met regen en onweer begon het schip te krabben en naar achteren tegen de wal te leunen. We maakten vlug los en starten de motor, met harde wind en onweer probeerden we het nog een keer, weer kwam het anker los. De schipper wilde een derde poging wagen, maar de admiraal was de stress zat in de regen, dus gingen we plat langszij achter de kustwacht kotter. Dit was ons eerste probleem met dit anker sinds de negen jaar dat we dit schip hebben. Moet een autoband geweest zijn of zoiets dergelijks. Liesbeth had er even geen zin in en de kustwacht vond dat we goed lagen.

We verloren nog steeds olie, niet verontrustend, maar dit hebben we nog nooit eerder gehad, omdat er in hert motorcompartiment geen lekkage te vinden was en er bij stationair een licht oliespoor uit de uitlaat kwam dachten we toch de oliekoeler te moeten laten persen op lekkage. Liever niet in Griekenland, dus eventueel terug naar Turkije.

De volgende dag maakten we een mooie wandeling rond Molivas, het wandelboekje van mevrouw van der Zee klopte niet helemaal maar met een afstekertje kwamen we er met butsen en schaven goed uit. We eindigden in zee, even lekker opgeknapt en stonden even later voor een enorm hotelcomplex, het was lunchtijd, dus stortten we ons op een heerlijk buffet. De laatste kilometers werden daardoor toch nog zwaar.
Zaterdag maakten we nog een wandeling uit het boekje, doch liepen geheel vast in de doornen. We gaven het op met mevrouw van der Zee. De schipper stelde voor het boekje ritueel te verbranden, maar de admiraal vond de kaft net te mooi.
Voor straf kregen we ’s avonds een Grieks raceteam langszij in een 42 voeter, die 0m 0400 uur doorvoeren naar Limnos.

Wij vertrokken toch nog wat slaperig om 0900 naar Ayvalik, waar we de volgende morgen een afspraak hadden gemaakt met de Yanmar dealer. We ankerden ’s avonds in Poyras Adasi, heerlijk rustig aan een prachtig strand, dat net was schoongemaakt door een jong Turks gezin.
Maanag de 17e , op Everts verjaardag liet de schipper om 0700 Sammy uit op het strand en gingen we anker op naar Ayvalik Marina. Daar werd de oliekoeler gedemonteerd en geperst, jammer maar helaas, lekkage. De nieuwe zou woensdag aan boord zijn.
Foutje van de fabrikant. Er is geen annode in de koeler gemonteerd en in de Middellandse Zee wil dat wel. Bij de nieuwe series is dit probleem verholpen. We deden wat klein onderhoud, vervingen de afvoer slangen van de wastafel en douche pomp.
Donderdag was er markt in Ayvalak, heel bijzonder de hele oude stad is markt en in de smalle straatjes rond de moskeen doet het heel gezellig aan. Ook op de vismarkt waren er weer tentjes die je aankoop bereidden en er sla en mezzes bij deden. We vertrokken, mede door het weer, er stond NNO7, dus tegen, dan ook pas zaterdag naar Babekale, het westelijkste puntje van Azie.
De admiraal leek het oostelijke puntje interessanter, maar dat is natuurlijk betrekkelijk. De mensen in Alaska denken daar vast heel anders over.

2013-06-23-at-07-05-33-version-2

We aten ’s avonds aan de wal en raakten in een aardig Turks gezelschap, wat eindigde met de uitreiking van een certificaat, getekend door de burgemeester, dat de Alegria het meest westelijke punt van Azie had bezocht op blabla. Opgehangen dus, onder het schilderijtje van de Ammon met de schipper als stuurmansleerling aan dek.

Op zondag vertrokken we een stevige NNW 5/6 naar Limnos, maar er stond nog een stevige deining van de stormdagen er voor. We zagen het een uurtje aan, de boot liep goed, te goed, we hakten er behoorlijk in. De admiraal had hier geen zin an, dus verlegden we koers naar Sigri, op de westelijke punt van Lesbos, waar we voor het strand en achter het fort ankerden om 1430 uur.
De volgende morgen vertrokken we om 1000 uur naar Nisos Efistratios, een piepklein eiland onder Limnos. Er stond een NO, later NW 4-5 en hadden een mooie overtocht. Om 1700 uur gingen we plat voor de kant aan de binnenkant van de buiternpier. Doordat er nog laat grote vissers binnenkwamen, moesten we (3x!) verhalen. De volgende morgen om 0630 vertrok de ferry, dus en onrustig nachtje!
De volgende morgen kwam de coastguard excuses aanbieden, ze waren erg boos op de onaangekondigde vissers en vonden dat die ergens anders hadden moeten gaan liggen. Nou ja.

De volgende dag vertrokken we na een mooie wandeling naar Mirini, de hoofdplaats van Limnos, waar we om 1330 meerden in de laag achter het anker voor met 40 meter ketting. Leuk dorp, maakten een verkennings tocht en aten heerlijk aan de wal. De volgende dag woei het een 7 uit het NW, Lies en Sammy beklommen het fort, de schipper bleef aan boord, omdat de buurman wat krabde en wij ook behoorlijk op de ketting doken. Belden ’s avonds een pizza.
De volgende morgen bij het aantrekken van de wind, begon het anker weer te krabben, namen het zekere vorr het onzekekere en ankerden in de baai. Verhaalden ’s avonds terug naar de ligplaats en presenteerden het hekanker op wat meer afstand.
De volgende morgen bij een NW 6/7 begon het hekanker ook te krabben, we probeerden het nog te laten “pakken”, maar de bodem bleek turf, (vandaar dat de buurman ook krabde), net een stukje in het midden van de ligp[laatsen. Gingen ten anker in de baai, mooi achter de pier, goed beschut. Het goede van de dag was het nieuws dat Marijke de moeder van Liesbeth in een prachtig tehuis in Apeldoorn een eigen kamer had gekregen, eindelijk rust in de therapie.

Zaterdag de 29e vertrokken we naar Porto Kaufo, aan de onderkant van het middelste schiereiland aan de Noordkust van Griekenland. Mooie oversteek NNE 4. Prachtige baai een van de mooiste natuurlijke havens in de Middellandse Zee. Het bleek in de 2eWO een duikboot haven geweest te zijn van de Duitsers en Italianen. Wegens een NW7 bleven we er tot 3 juli. Leuk dorp, we waanden ons qua landschap en hulpvaardigheid van de mensen in Turkije.
Hielden een rustdag en kuisten de boot.

Besloten maandag de 1e juli naar Panayia te zeilen, vertrokken om 1230 uur en kwamewn 1930 aan, meerden plat voor de kant in het dorp, bij de vissers. Tijdens de reis bleef de wind ons gunstig, draaide met ons mee de baai in, mooie kust.
Bleven de volgende dag liggen omdat de dag erop het weer ideaal was om langs Mt. Athos te varen, goed licht, weinig wind om eventueel te ankeren voor de nacht. Wasdag en boodschappen. Leuk dorp, mooie wandeling achter de stranden langs.

Vertrokken woensdag de 3 juli naar Mt Athos, de enige theocratie, (het Vaticaan heeft een autocratisch bestuur. Er werd heel veel gerestaureerd, dus het verhaal van een schiereiland in verval gaat niet helemaal op. We zagen 18 kloosters en 9 dependanes, stuk voor stuk enorm complexe bouwwerken met vaak een spectaculaire ligging. Sommige kloosters hadden een eigen haventje, vaak piepklein en niet erg beschut. Aan de zuidkust woonden veel hermieten op de hellingen van de berg Athos. Na zoveel kloosters te hebben gezien, kwamen we van ons plan terug om aan de oostkant een ankerplaatsje te zoeken voor de nacht en langs dezelfde route naat P.Koufos terug te varen om een goede uitgangspositie voor de “oversteek” naar de noordelijke Sporaden in te nemen. We draaiden weg van de zuidhelling, hesen de zeilen en voeren naar Porto Kaufos.

2013-07-03-at-13-53-25-version-2

De volgende morgen deden we nog wat boodschappen, laadden diesel en vertrokken om 1230 naar de noordbaai van Nisos Panaya, onbewoond; geiten en krekels niet meegerekend. Na een mooie zeiltocht kwamen we 1900 ten anker voor een mooi strandje in een desolate baai. Zwommen, aten een pasta en gingen met Sam op geitenjacht.(niets gevangen).
Lieten de volgende morgen Sam nog even een geitespoor ruiken en vertrokken om 0930 naar Patitiri op Nisos Alonisios. Stevig stampen rond de kaap, daarna downwind op de genua tot voor de havenmond.
Meerden om 1500 uur af, in de laag voor een achteranker. Er stond een behoorlijke deining in de haven, waardoor we wat afstand wilden houden met de hoge betonnen kademuur.
De volgende dag nam de deining alleen maar toe, zodat de schipper aan boord bleef en Liesbeth en Sam de bus naar de Chora namen en een prachtig oud ezelspad terug naar de haven vonden.

De volgende morgen bij het van boord gaan (vers brood) stootte het anker op de kade, de deining was behoorlijk toegenomen die nacht, buiten was het al twee dagen N8., zodat we van de kant gingen en het voor anker uitbrachten, met twee lange achtertrossen besloten we via de dinghy naar de wal te gaan; safety first. Het was een beetje roling, maar de haven op zich was safe. Vooral bij aankomst en vertrek van de Griekse ferries kon het even extra spoken.

Zondagavond namen we de bus naar de Chora, dronken daar een glas wijn op een prachtig plein en liepen het ezelspad terug naar Patatiri, waar we hoog boven de haven op het terras van een pensionnetje heerlijk aten. We besloten de volgende morgen naar Nisos Skopelos, een baaitje aan de zuidkust (dat leeg is) aan te doen.

De Noordkust van Griekenland was desolaat, prachtig landschap en enorme stille stranden. Nergens kon je pinnen, alleen de basic boodschappen en geen westerse toeristen, behalve jonge Griekse wandelaars en gezinnen uit Bulgarije, Servie en de Oekraine.
En toch weer overal sporen uit de geschiedenis; het kanaal van Xerxes, de kloosters, de oudste van voor 1000 na C. En de vitamine Z (eil). Het was een prachtige tocht, vooral de rust en de onbedorvenheid van het gebied heeft indruk gemaakt.

We gaan nu op weg naar Athene, waar we de 18e juli Steve en Truus oppikken, die tot 5 augustus aan boord blijven. De baai van Pireaus is behoorlijk industrieel, bovendien is het hoogseizoen en zitten we dan in de chartering milkway. Niet echt een scene voor Steve en Truus die met hun catamaran net van Nieuw Zeeland naar Canada zijn gezeild (of voor ons). We denken dan ook om ze aan de andere kant van Athene op te pikken in Porto Rafa, of de Olympic Marina aan de zuidpunt van Kolpus Petalion, alletwee de locaties ook dichter bij het vliegveld dan Athene zelf en waarna we kunnen oversteken naar Orgolikos Kolpus (Navplion). Ook druk, maar wellicht iets Griekser.

Volgende uitgave: Rondje Aegean, stukje met Truus en Steve!

 Posted by at 4:43 pm
Oct 042010
 

De laatste etappe;










Er was weinig veranderd in Bodrum in vergelijking met 14 jaar geleden, alleen veel meer toeristen.Er lagen nog steeds veel boten geankerd voor het fort en dat deden wij ook. Zou er nog steeds een disco zijn met veel lawawaai tot in de ochtend, jawel die was er.

Met slaapgebrek maakten we een wandeling door de stad. De werven even buiten Bodrum waar we eventueel de boot wilden zetten waren redelijk aan de prijs, dus we hadden hier niets meer te zoeken en hoopten op een rustige nacht in een rustig baai. Onze ankerplek bij het eiland ten zuiden van Bodrum, Kaarada, was helemaal verlaten, en een beetje spookachtig volgens Liesbeth. Gelukkig(?) kregen we gezelschap van een gulet maar helemaal jofel lagen we niet. Weer een nacht met hazenslaap. Verder door naar Knidos waar we lekker voor de kant lagen met alles erop en eraan. Even bijslapen. Er was weinig verder opgegegraven in Knidos in de afgelopen 14 jaar maar het was nog steeds erg interessant, waar lig je nu met je boot onder een Griekse theater en tussen de tempels. We vonden weer stukjes van potten en van de dakpannen. Er heeft nooit meer iemand gewoond nadat de Grieken vertrokken dus alles wat je vindt is uit die tijd. Leuk voor de kleinkinderen.










23 september. Van Knidos naar Simi, mediterraans meren: anker in de haven en lijnen naar de kade. De volgende dag ankerspaghetti in de haven, ook wij lagen ineens los maar we wilden toch gauw weg, dus geen echt probleem. Van Simi naar Orhanye in Turkije, een fantastische grote baai onzoomd door pijnbomen en chinees aandoende bergen. We lagen met onze voorkant in een restaurant en werden verondersteld daar wat te eten. Het was allemaal heel vriendelijk en een beetje Turks platteland. Tot Liesbeths verbazing zagen we nu vrouwen met broeken, rokken en hoofddoeken en mannen  met wijde broeken en petjes. Die hebben we nog niet eerder  gezien in Turkije, wat leuk! Dat klopt, zei Mike, maar in Den Haag zie je ze niet anders. We waren alletwee wat ziek en grieperig dus besloten we hier een kuurtje trachitol, otrivin en paracetamol te volgen en een koortsverlagend dieet in het restaurantje te volgen, gewoon evn uitzieken dus.










Twee avonden maakten we een wandeling om Orhanye heen dat ingesloten door bergen in een dal aan het meer ligt. Veel geiten en veel vriendeijke “Haagse” Turken gezien.

Inmiddels hadden we onze keuze voor de winter gemaakt, het werd Mamaris, daarom gingen we zachtjes aan die richting uit. Even kijken in Bozburun, een klein onopvallend dorp waar je goed kan ankeren, prachtig landschap, maar dat was het dan ook wel.

Nog een stop in Rhodos voor diesel, wijn en bier. De haven was vol en er was geen enkele andere optie dan ankeren. Overal werd je weggestuurd. Toen we weer een keer werden weggejaagd brandde tijdens het ankerophalen  de zekering door en moest Mike met de hand 60 meter ketting binnenhalen, 66 jaar en beeeresterk! Met behulp van de port police en de havenmeester werd een tijdelijk plekje voor de kant en een electricien met een nieuwe zekering geregeld.










 ’s Avonds hield de buitenboord motor er mee op, het begon weer aardig op de wet van Murphy te lijken. De volgende dag konden we  een paar uur in de haven liggen om boodschappen te doen en diesel te laden. Toch niet langer blijven? Rhodos stad is ’s morgens nog wel te pruimen maar ’s avonds is het net Marken en Volendam.

 Jammer want het is een prachtige oude stad omringd door muren en het barst er van de geschiedenis, maar één avond supertoerisme was wel genoeg.

30 sept. Zachtjes vaart ons bootje met een beetje wind achter naar Marmaris, nog een keer zwemmen en dan afmeren in de jachthaven.

De jachthaven is net een groot dorp, alles is er . Zwembad(en), wasserij, een soort eerste hulppost, kapper, alle soorten firmas die van alles voor je willen doen, internet, bibliotheek, bar, restaurant, kantine, je hoeft helemaal niet meer weg.










Zo niet Liesbeth, die na het griepje, zich nog steeds niet lekker voelde en met een vreselijke buikpijn naar de 1e hulp gaat. Pijnstillende injectie, maar die helpt niet. De volgende dag met de dokter naar het ziekenhuis. Bloed, en urineonderzoek, plus een echoscopie en  nog 2 dokters aan het bed. Blaasontsteking, kennelijk al een tijdje, maar niets van gemerkt. Toch de wet van je weet wel en we durfen bijna niet meer.

Liesbeth moet twee dagen rust houden  en gelukkikig slaan de medicijnen aan. Mike maakt de boot klaar om aan de wal te zetten en samen halen we tussen twee stormen door nog even de zeilen eraf. Het seizoen zit er weer op. 4 oktober gaat de boot aan de wal, 6 oktober vliegen we naar Nederland om de familie ernstig lastig te vallen en de 13e oktober zijn we geboekt om naar huis, in Portugal te vliegen. Het was een tot op het laatst een beetje vallen en opstaan reis, de planning Istanbul is niet gehaald door Beinbruch, maar dat is ook niet altijd nodig, de planning, gepensioneerd zijnde (breuken liever niet).                                       Istanbul doen we gewoon volgend jaar.










We hebben uitzonderlijk veel en heerlijk kunnen zeilen, dit keer ging de slogan;- in de Middellandse Zee staat altijd te veel of geen wind-, niet op, dus op dat gebied geen pech! 

Volgend jaar dus Istanboel, Zwarte Zee, Noord Griekenland en de Noord-Oostelijke kust van de Pelopponesos.   

                                            









Maar nu eerst even Nederland en daarna ploegen op de Quinta!

 Posted by at 5:50 pm