Jun 272008
 

Van Alicante naar Ibiza, het is zomer! 12-28 juni 2008

De 14e kwamen we na een mooie zeildag aan in Alicante. Michael was er vaak geweest in de Mediterranean-Caribbean (MedCar) dienst van de Neddlloyd. Toen een mooi oud stadje onder het Moorse kasteel en een leuke oude boulevard. Intussen was er flink beton bijgekomen, maar het oude gedeelte was nog steeds echt Spaans, en de oude tapa-tentjes waren er ook nog.

De volgende dag voeren we door langs het eilandje Benidorm (met er achter de betonnen baai) naar Puerto de Calpe. Een oude nederzetting waar de Phoeniciers al woonden met een spectaculaire steile kaap. Een natuurpark(je); Penon d’Ifach.

Die hebben we de volgende morgen dan ook beklommen.

De daarop volgende morgen, de 17e juni, stond er een dikke 5 uit het Noorden, langs een koufrontje, waarvan we gebruik maakten om naar Ibiza over te steken.

We vertrokken om 0700 uur en lagen om 1600 uur ten anker in Port Roig, een wonderschone baai aan de zuidwest kust van Ibiza. We hadden een gemiddelde gemaakt van 7.5 knopen en de boot zat onder een dikke laag zout. Een soort Ibiza (Island)-Packet-Express. Heerlijke dag, die we besloten met een duik in schoon, helder, erg zout water.

Het was 26 graden overdag en 19 graden ‘s nachts, stralend blauw en ’s avonds een prachtige volle maan, de zomer was begonnen. We zwommen twee maal per dag en maakten heerlijke wandelingen. De mensen op Ibiza vertelden dat het de eerste week zonder regen was van het jaar! Kortom we bleven 3 dagen in deze baai. Omdat de weerberichten ZW voorspelden (dat in de baai staat), vertrokken we met de wind mee naar de Westkust en ankerden de 20e juni in Cala Corall, omdat we zo langzamerhand een bakkertje en slager nodig hadden.

Mooie baai en bij de avondwandeling viel het Liesbeth op dat er vreselijk veel security om ons heen scharrelde. Voor de kust lag een enorm drie deks zeiljacht. We waren duidelijk een zeer privé terrein opgeklommen.

Na een half uurtje kwam er een mooie fee in een lange rode avondjurk op ons af (met walkietalkie) die zich voorstelde als security manager en vroeg of we terug naar onze dingy wilden gaan, omdat we ons op privé terrein bevonden. We verontschuldigden ons, ook omdat er geen bordjes stonden en, nieuwsgierig, vroegen we van wie dan wel. Welnu, dit was de zomerresidentie van Cirque du Soleil! Toen we vertelden dat onze boot “Alegria” heette, bracht ze ons tot aan de steiger en namen we toch nog geanimeerd afscheid.

Omdat de wind ZW bleef, vervolgden we onze route naar het Noorden van Ibiza en ankerden de 21e in Cala Salada, prachtig, waar we dan ook maar een paar dagen bleven.

De 23e zeilden we door naar de “hoofdplaats” van de Westkust; Puerto San Antonio.

Pubs, disco’s en heeel veeel Engelsen.

Het was ’s avonds net of je op een zaterdagavond in de Eastenders was terechtgekomen.

We vertrokken de volgende dag met een heerlijke bakstagwind naar Puerto San Miguel, ook een prachtige baai, waar we ‘s avonds een mooie wandeling naar de kaap Blanco maakten.

De volgende morgen was de wind naar Noord gedraaid, waardoor er redelijk wat deining de baai instond. We gingen daarom de volgende baai naar binnen die Oost West lag en waar een rots voorlag, dat op koningin Victoria op haar troon leek.

We maakten vast op een mooring, op aanraden van twee Deense zeilboten, die net vertrokken en daarop de hele nacht hadden gelegen. Door de snorkel bleek er maar een betonblok van 0.5 m3 aan lag en toen ’s middags de oostenwind aantrok gingen we dan ook met de mooring aan de wandel.

Voor de nacht zijn we toen maar achter ons eigen anker gaan liggen.

Op het strand ’s avonds kwamen we in een hippie commune terecht die de ondergaande zon op trommels begeleiden en daarbij dansten, barbecueden en nog meer hippe dingen deden. Heel gezellig en Tobias had het onder de BBQs ook flink naar de zin.

Bij het anker opgaan, de volgende morgen, rook Liesbeth een brandlucht, die uit van de motor van de ankerlier kwam. Gauw de hoofdschakelaar en inderdaad de bedrading zag redelijk zwart.

We besloten daarom de Noordkaap te ronden en naar Puerto de San Eulalia te varen, waar een klein werfje is. Jammer genoeg stond er geen wind, dus dat werd motorboten.

Net voor het eind van de siësta meerden we af. De “elec” kwam kijken en gaf ons weinig hoop op elektromotorbehoud. Had ook jammer genoeg ook geen tijd tot zaterdag.

Via wat medezeilers, een Engelsman die een prachtig schip op Gozo (of all places) had laten bouwen, kregen we het telefoonnummer van James van de Eulalia Yacht Services.

(Engelse elektromotoren gaan altijd stuk, dus daarom zijn er overal Engelse elektriciens in de wereld, logisch. Hij zou de volgende morgen iemand sturen. En inderdaad stond er de volgende morgen dan ook een Spaanse elektricien, die mechanisch ook zijn mannetje stond.

Ibiza, wat een mooi eiland, maar wat een pech weer aan het begin van de zomer in de Balearen

 Posted by at 4:17 pm
Jun 122008
 

Nog steeds Cartagena, 4-12 juni 2008,

Op 5 juni besloten we om naar Alicante en de Balearen door te varen. Liesbeth ging naar de bakker voor vers brood en Michael maakte het schip vaarklaar.

Omdat we sinds vertrek Caleta de Velez geen werkende boegschroef meer hadden, daar was een plastic zak, visnet of ander vuil ingeraakt (dachten we) en in Cartagena de dinghy vaarklaar lag, zijn we voor vertrek gaan kijken of we de boegschroef vanuit de dinghy konden klaren.

Daarbij ontdekten we dat er geen vuil in de buis zat en na het (nogmaals) proberen van de schroef, gaf deze een vreemd hoog geluid en begon de boegschroef buis te lekken.

Gelukkig hield de bilgepomp de lekkage goed bij en hoefden we geen zeil onder de boot door te halen.

We waarschuwden de jachthaven en binnen een uur konden we kiezen uit de kraan van de jachtclub en die van de visserswerf.

Omdat de laatste over een goede werkplaats beschikte kozen we voor de vissers.

Boven water bleek dat we geen boegschroef meer hadden, en we door het gat van de aandrijfas lekten. Bij controle bleek ook de dur-aluminium fundatie van de aandrijfmotor te zijn beschadigd, maar repareerbaar. Bij rondbellen bleek schroeven en aandrijfas voorradig in Barcelona, alleen hoe die met de transportstaking in Cartagena te krijgen??

We boden aan om een autootje te huren als dit een onoverkoombaar probleem zou worden.

Ook besloten we om het schip meteen te knippen en scheren, wat we onderweg toch van plan waren als er zich een mogelijkheid zou voordoen.

Jammergenoeg verloren we het weekend en de maandag, een feestdag in de provincie Murcia. Op vrijdag werd de boot onderwater schoongemaakt, zaterdag geschilderd en nieuwe zinkstukken erop, zondag en maandag hebben we de Romeinse weg en de Punische muren beklommen.

Dinsdagmorgen was het onderdeel er, gewoon met de post. Montage en tweede verflaag.

Woensdag middag gingen we te water, proefgevaren, waarna schoon schip.

Donderdag vond Liesbeth dat de was gedaan moest worden en morgen vertrekken we dus weer naar Alicante.

Ondertussen is het hier voorzichtig begonnen te zomeren en wie weet, gaan we nu eindelijk onbezorgd en relaxed al die mooie baaien verkennen.

Want dokken lijkt toch wel erg op verhuizen en verbouwen en dat wilden we nu toch net even ontvluchten.

 Posted by at 4:44 pm
Jun 032008
 

Costa Blanca, van Almeria naar Cartagena, 24mei-3 juni 2008

Het weer blijft miserabel. In10 dagen hebben we 3 depressies voorbij zien komen, zodat we een week in Almerimar moesten blijven om enigszins comfortabel het klimaat te kunnen weerstaan.

Nog net geen regen, we zitten bijna op het droogste stukje van Europa, maar geheel bewolkt en een koude Noordelijke wind, meestal kracht 7.

Het achterland ziet er niet uit, door de vele `enerados`, intensieve tuinbouw onder grote plastic kleden, Liesbeth noemt ze Berber/tomaten tenten, vele kilometers lang.

Door de noorder stormen is het op zee daarom voor een jachtje extra gevaarlijk, omdat bij deze omstandigheden de zee vol ligt met soms wel honderden meters stuk gewaaid plastic.

De sfeer in de haven is prima, veel overwinteraars en veel toerzeilers op doorreis.

En de Alpujarra is vlak bij. Een heel bijzonder gebied van 50 kilometer breed, met een hoogteverschil van 0 naar 3450 meter.

We huurden daarom een autootje en hebben in dit bijzondere woeste landschap prachtige tochten gemaakt en de mooiste vergezichten en dorpjes gezien. Gegeten in Trevelez, het hoogste dorp van Spanje, 1150 inwoners en op 1590 m. hoogte (op een terrasje in de zon en uit de wind!!). Ham gedroogd in de bergwind (heel beroemd in Spanje) met een rosé uit de streek en patates a la pobre. Simpel maar allemaal even lekker, met uitzicht op de sneeuw van de Siërra. (Liesbeth eet nooit meer Parma ham, zegt ze.)

De 29e zijn we doorgevaren naar Almeria, we wilden eigenlijk door naar Garrucha, het eerste vissershaventje aan de Costa Blanca, maar de doorstaande deining was nog zo hoog, dat bij de doorstaande WNW wind van 20-24 knopen de zee al begon te krullen, zodat we besloten het Alcazaba van Almeria te gaan bezichtigen en de baai inzeilden. Om 1600 uur zeilden we de haven binnen, nadat we een mijnenveeg oefening van de NATO hadden omzeild, waar we bij de jachtclub een mooi beschutte ligplaats kregen.

Het Alcazaba, het Moorse fort, is prachtig gerestaureerd, ligt prachtig boven de stad met mooie tuinen en was zeker de moeite waard. Na een tappa op het plein voor de kathedraal, kropen vroeg in bed.

Op 30 mei voeren we door naar Garrucha, mooie zeildag, WNW 4/5. Garrucha is een visserhaven met een klein koopvaardij gedeelte voor de export van fosfaat. We werden aan de dieselsteiger geprikt, maar de deining uit het Westen krulde recht de haven in, wat erg oncomfortabel was tegen de autobanden en de betonnen pier. Met al onze fenders konden we de zaak nog bestuurbaar houden, maar toen ’s morgens bij daglicht het begon te onweren met een stevige ZW er, zijn we snel naar de vissershaven verkast en hebben ons vastgeknoopt aan een stevige visserboot, 4 dik in de luwte van de visafslag. Het was weekend, dus we lagen niemand in de weg en de vissershaven lag goed beschut tegen de binnenlopende deining. De volgende dag vluchtten nog twee Engelse jachten voor de storm Garrucha binnen en zagen ons in de vissershaven liggen, waarop ze direct dit voorbeeld volgden.

Zondagmorgen vertrokken we naar Cartagena, waar we ’s avonds om zes uur binnen liepen.

Een heel bijzondere baai en een prachtige plek dat mijnheer Hasdrubal, de broer van Hannibal, uit Carthago hier in 243 vC. gesticht heeft.

Jammer genoeg stond het Romeinse theater in de steigers, maar Cartagena is een heel sympathiek aandoende Spaanse stad, waar we dan ook een paar dagen bleven.

We lagen aan de boulevard, zodat we ‘s morgens ontbeten met tostados/tomate, verse sumo en “americano’s” met uitzicht op de boot.

De boot had door het vele slechte weer en zout weer een stevige poetsbeurt nodig, Liesbeth ontdekte een Corte Ingles en Michael kreeg het modem van de korte golf radiozender met onderdelen uit Nederland weer aan de praat, zodat we nu dagelijks 5 daagse vooruitzichten van opgegeven spotposities van de Amerikaanse marine via “saildocs” kunnen ontvangen, wat “remote-ankerplaatsen” (zijn die er nog???) mogelijk maakt. (als de zon weer gaat schijnen).

Zodra er weer een mooie wind staat, varen we door naar Alicante.

 Posted by at 2:17 pm