Sep 072009
 

September 2009

Noordkust Kreta,  Nisos Spinalonga, Ormos Spinalonga,

Khania, Rhetimno, Heraklion, Ormos Mesarios, Skhisima, Ayos Nikolaos.


De 4e September vertrokken we van Khania naar Rhetimno met een Noordelijke wind kracht 3. We motorzeilden vlak langs Ak Maleka, de uitloper van het oostelijk gebergte van Kreta, het noordpuntje van Lefka Ori. Woeste kust, waar je in slecht weer maar niet aan lager wal moet raken! Ook de reparatie aan de pilot in Khania bleek niet te werken (relais vernieuwt en motor en clutch doorgemeten).

Om 1600 lagen we gemeerd aan de oostkant van het stadje in een redelijk grote haven met tussen ons en de stad een mooie boulevard met strand en boven het stadje weer een Venetiaans fort. Rhetimno bleek een aardig, rustig, gezellig stadje en we lagen er heerlijk. We bleven er 4 dagen. Vanuit de boot konden we tegenover het srand op het heetst van de dag heerlijk zwemmen. We maakten een afspraak met Raymarine in Iraklion om de computer van de autopiloot opnieuw te calibreren/controleren bij aankomst aldaar.

In Rhetimno bleven we liggen tot zondag 12 september. We kregen regen!! Dus bezochten de plaatselijke musea en begonnen we vast aan de klusjes die gebruikelijk zijn bij de afsluiting van het vaarseizoen.

Op zondag de 13e september vertrokken we om 0800 uur naar Iraklion, waar we om 1600 uur aankwamen en voor het havenkantoor meerden met een anker voor. Er stond een behoorlijke zuiging in de haven en we lagen achter tegen een enorm hoge kademuur, waardoor we de loopplank niet konden gebruiken. We besloten de achtertrossen flink op te vieren en via de dinghy naar de wal te varen. Om de hoek was de ingang van de particuliere marina en daar konden we voor het restaurant de dinghy goed kwijt. Bij het inklaren vroegen we een plaats in de marina i.v.m. de reparatie de volgende dag aan de autopilot, wat bij hoge uitzondering werd toegestaan. (heeft Raymarine connecties met de coastguard?).

Raymarine zocht het toch in de motor, de motor werkt af en toe niet (contacten van de borstels?), waardoor de clutch van de pilot stopt. Er was geen motor in Griekenland voorradig; wel een in London en die is a.s. vrijdagmorgen in Ayos Nikolaos.Er was voor ons geen enkele reden om nog langer in Iraklion te blijven. Als 5e grootste stad van Griekenland en de stad met het hoogste bpm, was het er een beetje een 3e wereld gebeuren, geen stoeprand heel en zo te zien een permanente staking van de vuilophaal.Maar goed er is Knossos en een prachtig archeologisch museum.

Dinsdag 15 september vertrokken we spoorslags naar Ormos Spinalonga, waar we voor de wind konden zeilen tot Ak Ioannis, waarna we een speelbal werden van gigantische valwinden, tot aan de ankerplaats toe. Toen we de kaap rondden zagen we het water uit de zee geblazen worden, dus streken we de zeilen en hingen tijdens de vlagen alle twee letterlijk aan de bimini .We kwamen zonder schade ten anker, maar het waren toch 5 spannende mijlen in ondiep water. We hadden windkracht 8 gehad. We bleven er tot de 18e september, samen met de Belgische Zamba, heel gezellig met een gezamenlijke bbq en happy hours. s ’Nachts loeide de wind maar het anker hield prima.

De 19e lagen we in Ayos Nikolaos, na een leuke zeiltocht met een dikke 5 recht achter, heel relaxed onder de genua binnen de eilandjes langs. We kregen een ligplaats tussen de overwinteraars en maakten de afspraak om vrijdag de 25e uit het water te worden getilt.

We regelden een pensionnetje voor vrijdag en zaterdag en een huurautootje voor donderdag t/m vrijdag met de mogelijkheid om dat op het vliegveld in Iraklion achter te laten op zondag, waar onze vlucht de 27e naar Amsterdam vertrekt. En nu dus pakken en poetsen en winterklaar maken.

Ayos Nikolaos is een leuk en gezellig plaatsje, met een binnenmeer, vissershaventje, waar aan de buitenkant zelfs twee cruise schepen kunen liggen en aan de binnenkant van de baai een keurige marina. Een mooie afsluiting van een mooie reis;

1500 mijl gevaren, ( sinds Kalamata op de hand!), 56 baaien en havens aangelopen en het hele seizoen samen gevaren, alle manoeuvres in alle rust, geen heftige stormen, zonder familie, vrienden of kennissen (jammer), we vonden onszelf dan ook een heel goed team en gaven elkaar na het afmeren een “high five “.

Het was een heerlijk seizoen, in verhouding minder gezeild dan vorig jaar, maar Rome was prachtig, met ook nog eens ook een leuke jachtclub, Paestum onvergetelijk. De Liparische eilanden met de vulcanen waren heel indrukwekkend, Sicilie was overweldigend, heerlijke eten, mooie wijnen, met indrukwekkende culturele hoogtepunten, vooral Siracuse en Agrigento; Liesbeth denkt dat de tempels in Griekenland het niet halen bij wat we nu gezien hebben. Malta en Gozo markant historisch. Zuid Italie eenzaam, woest en verlaten. De Ionian een waar zeilparadijs, de Peloponnesos wild en gigantisch eenzaam, de Aegean lieflijk en soms, gedurende de meltemi woest en dan Kreta, wat een groots eiland, prachtige natuur en altijd (soms te veel!) wind.

We hebben weer veel zeilvrienden opgedaan en besloten, zolang we het kunnen, te blijven leven naar het voorbeeld van de oude Phoeniciërs;

Het voorjaar zeilen we naar het noorden, ’s zomers zeilen we met de meltemi naar het zuiden en ’s winters plukken we de olijven!

 

 

 Posted by at 9:35 pm