Jul 152010
 

 

de-oorzaak

De Sporaden en een gebroken been

14 juni .

Na het vertrek van Marina laadden we water en poetsten de boot, na al het stof van Mykinos, waarna we ’s middags vertrokken naar  Syros, waar we afmeerden aan de visserspier, vlak bij een mega supermarkt en shipchandlers. We verlengden de ankerketting met 20 meter en voeren daarna door naar  Andros, de laatste Cyclade,waar we voor de kant aanlegden aan de binnenkant van de buitenpier.  Even later kwamen er 2 franse boten die vonden dat we anders moesten liggen etc. etc., zoals gewoonlijk wisten de Franse Revolutionairs  het weer beter. Na de man met het meeste commentaar aangesproken te hebben met “mon cher amiral”  en hem geduldig uitgelegd te hebben  dat het onmogelijk was om met het achterschip naar de buitenpier te meren, omdat ons anker dan over drie schepen in de haven zou komen te liggen, volgde een Frans aha-erlebnis. Op Andros zijn nauwelijks toeristen, behalve wat huurboten met fransen.

Onderweg naar Evvia hadden we superzeilovertocht en daarna, zonder wind, een prachtig landschap aan twee kanten. Ons ankerbaaitje was totaal eenzaam, alleen de lokale vissers waren een beetje bang voor hun net, ze plaatsten verlichting op hun jonen en haalden het  s’morgens zeer vroeg al weer weg. De volgende dag was er twee uur verder nog een goede ankerbaai, Voufalo, die zo leuk was dat we bleven liggen. We vierden er de verjaardag van kleinzoon Evert. Het was een ronde natuurlijke haven die je niet zo vaak ziet, met alleen maar Grieken en weer geen toerist. Het wordt steeds leuker, dit Griekenland.

18 juni. Door naar Khalkis, waar het vasteland van Griekenland en het eiland Evvia alleen gescheiden zijn door een brug. We legden aan in de marina en gingen op zoek naar de havenpolitie. Je moet betalen voor het openen van de brug en dat is meestal na middernacht. We betaalden 18,50 en kregen instrukties voor de doorvaart. Dat kan alleen met dood tij en niemand weet precies wanneer dat is, omdat het niets met maans of zons getij te maken heeft, maar op wel 20 andere omstandigheden waarvan windrichting en luchtdruk de voornaamste zijn. Toen we er om 1 uur s’nacht doorheen voeren stond er een fikse  4 mijls stroom, dus wat hier dood tij is, is niet erg duidelijk. Er viel nergens aan te leggen na de brug dus ankerden we in het pikdonker in een baai, sliepen even en werden wakker van de deining. Veel te veel om te slapen, dan maar door naar Skala Atlantis. Heerlijk rustig pekje om even weer bij te slapen.  In het rustige dorpje vroeg een Griek of hij ons met iets kon helpen en we vroegen of er een Yamahadealer was. Die was er niet maar met behulp van de slager vonden ze een mechanicien die wel even op zaterdagavond onze buitenboordmotor wilde maken.” Ga maar even eten, ik ben over  een uurtje terug met de motor.” Het verschil met de Cycladen wordt met de mijl groter. We werden behandeld als medemens en niet meer als tourist.

In een andere baai van Skala Atlantis waren de Griekse nationale kampioenschappen Optimist, de hele baai vol met piepkleine bootjes en veel familie en clubfeesten aan de wal.

21 juni. We gingen weer verder naar de baai van Volos, er was veel wind voorspeld maar die was nergens te merken, tot op het moment dat dat we even geen GPS hadden en we door een smal gaatje moesten varen. Wind recht van voren, fikse golven en een gigantische regenbui. Na een uurtje afzien waren we achter het land, uit de golven en gingen voor anker in een prachtig baaitje omringd door huizen. Pigadhi in Ormos Pigadhou, een grote baai ten zuiden van Volos, met op de heuveltop de toren van Achilles, die hier schijnt te zijn vertrokken naar Troje.

De volgende baai in Ormos Pigadhou heeft een nieuwe kade met mooringlijnen van een charterfirma, die we mochten lenen. Water en stroom van het restaurant waar je heerlijk kunt eten. Dit is de gelegenheid om eindelijk de cover voor de dinghy te maken. We hebben een gigantisch stuk zeildoek, cover van een andere veel grotere boot, die Liesbeth, na veel voorafgaand denkwerk, gaat verknippen en vernaaien tot een nieuwe hoes.

dinghy shade










De volgende dag is het kunstwerk klaar en we vertrekken naar Volos. In Volos huren we een autootje om te storen en om naar de Meteoras te gaan. Helaas loopt het heel anders want Liesbeth glijdt onderuit op een nat steil marmeren bruggetje en zit een uur later met een gebroken been in het gips. 4 tot 6 weken immobiel , bijna niet van en aan boord kunnen komen, dat vraagt om drastische maatregelen.

De volgende dag, 25 juni, vinden met behulp van een Griekse Amerikaan die  voor ons aan de steiger ligt,  een plek om op de boot op de kant te zetten. Er zijn hier geen marinas en alle plekken aan de kade zijn prive en onze plek aan de publieke steiger zit s’nacht vol met junks, niet echt een aanrader. Bovendien is er die steile marmeren brug tussen ons en de stad, de oorzaak van het been.

de-brug

24 uur na de val staat de boot op de wal, rijdt Liesbeth rond in een rolstoel, hebben we een hotel met een lift en zijn de tickets naar Amsterdam en verder naar Faro geboekt. Krukken hebben we nog van de vorige pech van Mike met zijn been. Mike werkt nog een dag op de boot en pakt in, zodat we nog een dagje met de auto weg kunnnen voor we vliegen. We rijden een mooie route over het schiereiland van Mt Piliou , prachtig groen, met kleine dorpjes met een eigen architectuur. Nu ook ontdekken we hoe onthand je bent met zo’n been, er is b.v. geen  enkele rolstoel- toegankelijke wc, maar we blijven oplossingen vinden.

Het vliegen valt erg mee, steeds een stoel met beenruimte en een steuntje. Alleen tussendoor bij Saskia 2 trappen op en 2 trappen af, maar op je billen gaat het ook. Mike was liever de nacht in Mercuur op Schiphol gebleven, maar de zusterband blijkt onafscheidelijk, ook bij tijdelijke invaliditeit.

29 juni zijn we thuis in Portugal waar het bloedheet is maar waar geen trappen zijn en geen drempels. Gelukkig staat er op het heetst van de dag een heerlijk windje langs de porch, die dan ook in de schaduw valt. Mike zwemt 2 keer per dag.

De controle-fotoos in Faro zijn goed, de reis was dus een goede beslissing en de orthopeed geeft als alternatief voor 5 weken gips het plaatsen van een schroef. Daar is Liesbeth wel voor, ze hadden het in Griekenland ook al voorgesteld, (al was het daar 2 schroeven en een plaat). Op 2 juli  gaat Liesbeth onder het mes en is ‘s avonds alweer thuis. Nu alleen nog twee weken rust. Wat een grote opgave is voor de ongeduldige Liesbeth, die gisteren eigenlijk al weer teug naar de boot wilde.  Op 15 juli gaan de hechtingen eruit en de volgende dag begint de revalidatie in het zwembad, waarbij voorzichtig gewicht geplaatst mag worden op het geschroefde been, te beginnen met het water tot aan de neus en voorzichtig lopen.

Op 20 juli is er weer een gesprek met de orthopeed. Dan wordt een booth aangemeten en kunnen we beginnen te praten over een vliegdatum wanneer we de `Alegria`, die eenzaam op de wal in Volos ligt te wachten, weer mogen bemannen.

Intussen staat er een volle Meltemi in de Aegeische Zee,  dus Noordwestwaards naar Istanbul is  van de baan. We zullen proberen via de zuidelijke Sporaden over te steken naar de baai van Gulluk (Westzuidwestelijk) en Leros en daar nog een maandje Dodecanesos te zeilen. Istanbul wordt dus 2011!




 Posted by at 9:31 pm