Oct 042010
 

De laatste etappe;










Er was weinig veranderd in Bodrum in vergelijking met 14 jaar geleden, alleen veel meer toeristen.Er lagen nog steeds veel boten geankerd voor het fort en dat deden wij ook. Zou er nog steeds een disco zijn met veel lawawaai tot in de ochtend, jawel die was er.

Met slaapgebrek maakten we een wandeling door de stad. De werven even buiten Bodrum waar we eventueel de boot wilden zetten waren redelijk aan de prijs, dus we hadden hier niets meer te zoeken en hoopten op een rustige nacht in een rustig baai. Onze ankerplek bij het eiland ten zuiden van Bodrum, Kaarada, was helemaal verlaten, en een beetje spookachtig volgens Liesbeth. Gelukkig(?) kregen we gezelschap van een gulet maar helemaal jofel lagen we niet. Weer een nacht met hazenslaap. Verder door naar Knidos waar we lekker voor de kant lagen met alles erop en eraan. Even bijslapen. Er was weinig verder opgegegraven in Knidos in de afgelopen 14 jaar maar het was nog steeds erg interessant, waar lig je nu met je boot onder een Griekse theater en tussen de tempels. We vonden weer stukjes van potten en van de dakpannen. Er heeft nooit meer iemand gewoond nadat de Grieken vertrokken dus alles wat je vindt is uit die tijd. Leuk voor de kleinkinderen.










23 september. Van Knidos naar Simi, mediterraans meren: anker in de haven en lijnen naar de kade. De volgende dag ankerspaghetti in de haven, ook wij lagen ineens los maar we wilden toch gauw weg, dus geen echt probleem. Van Simi naar Orhanye in Turkije, een fantastische grote baai onzoomd door pijnbomen en chinees aandoende bergen. We lagen met onze voorkant in een restaurant en werden verondersteld daar wat te eten. Het was allemaal heel vriendelijk en een beetje Turks platteland. Tot Liesbeths verbazing zagen we nu vrouwen met broeken, rokken en hoofddoeken en mannen  met wijde broeken en petjes. Die hebben we nog niet eerder  gezien in Turkije, wat leuk! Dat klopt, zei Mike, maar in Den Haag zie je ze niet anders. We waren alletwee wat ziek en grieperig dus besloten we hier een kuurtje trachitol, otrivin en paracetamol te volgen en een koortsverlagend dieet in het restaurantje te volgen, gewoon evn uitzieken dus.










Twee avonden maakten we een wandeling om Orhanye heen dat ingesloten door bergen in een dal aan het meer ligt. Veel geiten en veel vriendeijke “Haagse” Turken gezien.

Inmiddels hadden we onze keuze voor de winter gemaakt, het werd Mamaris, daarom gingen we zachtjes aan die richting uit. Even kijken in Bozburun, een klein onopvallend dorp waar je goed kan ankeren, prachtig landschap, maar dat was het dan ook wel.

Nog een stop in Rhodos voor diesel, wijn en bier. De haven was vol en er was geen enkele andere optie dan ankeren. Overal werd je weggestuurd. Toen we weer een keer werden weggejaagd brandde tijdens het ankerophalen  de zekering door en moest Mike met de hand 60 meter ketting binnenhalen, 66 jaar en beeeresterk! Met behulp van de port police en de havenmeester werd een tijdelijk plekje voor de kant en een electricien met een nieuwe zekering geregeld.










 ’s Avonds hield de buitenboord motor er mee op, het begon weer aardig op de wet van Murphy te lijken. De volgende dag konden we  een paar uur in de haven liggen om boodschappen te doen en diesel te laden. Toch niet langer blijven? Rhodos stad is ’s morgens nog wel te pruimen maar ’s avonds is het net Marken en Volendam.

 Jammer want het is een prachtige oude stad omringd door muren en het barst er van de geschiedenis, maar één avond supertoerisme was wel genoeg.

30 sept. Zachtjes vaart ons bootje met een beetje wind achter naar Marmaris, nog een keer zwemmen en dan afmeren in de jachthaven.

De jachthaven is net een groot dorp, alles is er . Zwembad(en), wasserij, een soort eerste hulppost, kapper, alle soorten firmas die van alles voor je willen doen, internet, bibliotheek, bar, restaurant, kantine, je hoeft helemaal niet meer weg.










Zo niet Liesbeth, die na het griepje, zich nog steeds niet lekker voelde en met een vreselijke buikpijn naar de 1e hulp gaat. Pijnstillende injectie, maar die helpt niet. De volgende dag met de dokter naar het ziekenhuis. Bloed, en urineonderzoek, plus een echoscopie en  nog 2 dokters aan het bed. Blaasontsteking, kennelijk al een tijdje, maar niets van gemerkt. Toch de wet van je weet wel en we durfen bijna niet meer.

Liesbeth moet twee dagen rust houden  en gelukkikig slaan de medicijnen aan. Mike maakt de boot klaar om aan de wal te zetten en samen halen we tussen twee stormen door nog even de zeilen eraf. Het seizoen zit er weer op. 4 oktober gaat de boot aan de wal, 6 oktober vliegen we naar Nederland om de familie ernstig lastig te vallen en de 13e oktober zijn we geboekt om naar huis, in Portugal te vliegen. Het was een tot op het laatst een beetje vallen en opstaan reis, de planning Istanbul is niet gehaald door Beinbruch, maar dat is ook niet altijd nodig, de planning, gepensioneerd zijnde (breuken liever niet).                                       Istanbul doen we gewoon volgend jaar.










We hebben uitzonderlijk veel en heerlijk kunnen zeilen, dit keer ging de slogan;- in de Middellandse Zee staat altijd te veel of geen wind-, niet op, dus op dat gebied geen pech! 

Volgend jaar dus Istanboel, Zwarte Zee, Noord Griekenland en de Noord-Oostelijke kust van de Pelopponesos.   

                                            









Maar nu eerst even Nederland en daarna ploegen op de Quinta!

 Posted by at 5:50 pm