Apr 092013
 

Marmaris,  Ciftlik, Pedi, Knidos, Panomaritis, Rhodos, Fetiye, Gocek.

Waarna via Fetiye en Ecernik terug naar Marmaris

 

 

Op 6 juli 2011 kwam Martijn om 0130 uur  aan boord in Marmaris. Van Peter en Lineke had de schipper gehoord, hoe goed het transport was van het vliegveld naar de jachthaven via Shuttle Express, een nieuwe transporteur uit Spanje die zijn diensten aanbood in Turkije. OK heen dan, maar terug deed Martijn er 25 km per uur over. Geen succes.

Reisverslag, Biertje en Slapen.

De volgende morgen lekker gezwommen in het zwembad van de jachthaven, waarna Marmaris werd verkend. Om ongeveer 1500 uur vertrokken we naar Ciftlik, bij vertrek stond er een dikke 5, maar vlak voor Ciftlik stond er een dikke West 8 met een confused sea, deining en wind ongeveer dwars op elkaar. De Gerbekse of Byzantijnse kreek was jammergenoeg vol, dus voeren we stijf onder de kust naar Ciftlik, een redelijk toeristische baai met twee hotels en wat meer open naar zee.

We meerden af bij de herbergier Mehmet en zwommen nog even voor het eten.

Heerlijk gegeten, waarna Martijn bij een hotel iets verder in de baai, toch een disco ontdekte, dus ging hij nog even stappen, via het strand. Bij het hotel werd hij echter direct gearresteerd, als niet gast zijnde, maar gelukkig had hij genoeg geld om zich vrij te kopen. Martijn was voor zijn doen dus redelijk vroeg in bed.

 

De volgende morgen haalde Martijn brood en maakte een krachtig ontbijt, waarna we nog even zwommen en om ongeveer 1030 uur vertrokken naar Nisos Symi, terug naar Europa, Griekenland, hoog aan de wind, dus jammer genoeg motorzeilen tot de Straat van Symi, waar we voluit konden zeilen tot de stad.

We maakten een rondvaart door Symi stad, waarbij Martijn een paar prachtige foto’s nam. Omdat het redelijk druk was, besloten we te gaan ankeren in een dorpje net ten Zuiden van de stad, Pedi, om het in de knoop raken van ankers te voorkomen.

Mis! We lagen net een uurtje ten anker toen er een gigantische huurboot met Italianen binnenkwam die hun anker op ons anker gooiden, langszij kwamen, dus weer anker op gingen en daarbij ons anker mee naar boven namen. Gelukkig waren we nog aan boord!

Na opnieuw te hebben geankerd staken we de BBQ aan en zijn na het eten te voet naar Symi gegaan, mooie (steile) wandeling. Rondje stad, biertje bij de haven en met een taxi terug.

 

De 8e juli is Martijn na het zwemmen brood en fruit gaan halen en werd op een zuiver  Griekse wijze belazerd, hij betaalde voor 12 sinaasappelen 17€!! (In turkije 2TL, ongeveer 1 € ) Martijn weigerde om samen terug te roeien en de zaak te verbouwen.

We vertrokken na het ontbijt en een rondje zwemmen om 1100 uur naar Knidos, terug naar Azie, Turkije, waar we om 1600 uur aankwamen, er stond geen zuchtje wind, dus met volle batterijen lagen we langszij het Griekse theater.

We zwommen en liepen in de vroege avond over de opgravingen van de eens beroemde Dorische stad.  De schipper had deze bestemming uitgezocht voor de klassieke opvoeding van neef, wat in goede aarde viel; Martijn was zeer onder de indruk van de  historische waarde en de prachtige ligging van de eens zo grote Griekse kolonie.

Wat een prachtige plek.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook tijdens het eten en de zonsondergang was Martijn enthousiast over de ligging onder kaap Krio, met de heuvels daartegenover aan de andere kant van de natuurlijke havens, waar de gigantische marmeren muren van de terrassen van de eens enorme stad roodachtig oplichten in de ondergaande zon.

’s Nachts stond er een behoorlijk harde NW er.

 

Op 9 juli, na vers brood en een lekker ontbijt, vertrokken we naar Europa, Panomaritis, de baai op Symi aan de Westkant, waar in 1829 aartsengel Michael is verschenen en daarom er een enorm klooster is gebouwd. Er stond een NW 5, dus het was even heerlijk zeilen. We kwamen om 1430 ten anker in 4 meter water, echter niet op de zeemanskundige wijze zoals door de schipper aan Martijn was verteld, – beschut, achter een kaap, anker bij het achterschip van de voorganger-,  nee: oom Mike, daaaar!!, tegenover die twee prachtige meiden op het strand. OK, het was goed weer en inspraak in de moderne zeevaart moet kunnen.

(Alleen daarna verlegen niet naar het strand zwemmen getuigt niet van doortastendheid Martijn en is niet resultaat gericht, maar goed, we zijn geen broodschippers).

 

We maakten een mooie wandeling door het dorp en bezichtigden het klooster en deden een boodschapje. We aten in de gezellige zeilers taverne en hadden later aan boord, bij een mooi glas wijn een goed gesprek. Martijn wordt groot en is een prima kerel aan het worden! Heel gezellig, diepe gesprekken, zo na zonsondergang, ten anker op een serene plek onder een klooster .

 

 

 

 

 

 

De volgende (zondag) morgen werden we om 0615 gewekt door de klokken die opriepen voor het vesper. Om 0700 uur begon de mis die, Gregoriaans,  dat over het  windstille water klonk en omdat er ook gedoopt werd, tot 1000 uur doorging. Heel apart en best mooi.  Weer heel anders dan de muzelman aan de overkant, in Azie.

Onder begeleiding van de zingende monniken ontbeten we en durfden zelfs te gaan zwemmen. (geen bommetjes).

 

Na de dienst kwamen er 4 ferries binnen en was het met de serene rust gedaan. We vertrokken dan ook om 1100 uur naar Rhodos, iets overtuigt met een bakstag wind.

Rhodos was vol, we kwamen met een dikke West 6 binnen, maar de havenmeester stond onverbiddelijk met de armen voor de borst gekruist, vol.wegwezen.

 

We gingen daarom achter de muren van het fort van de Ridders van St.Jan ten anker.

Het ging steeds harder waaien, maar we lagen daar in Abrahams schoot.

Martijn maakte een mooie borrelhap en na een aperatief stortten we ons in het Rhodiaanse uitgaansleven.  We aten iets, we dronken iets, we wandelden iets, Rhodos is ’s nachts net de Efteling, leuk. Marken en Volendam samen.

Na een wandeling door het dorp en over het fort roeiden we voorzichtig in een bulderende wind terug naar het schip.

 

 

 

 

 

 

De 11e juli, voeren we van Rhodos naar Fetiye. Een lange tocht, dus vertrokken we vroeg, om 0900 uur. Bij vertrek was het West 7/8, best heftig, maar achter het fort ging het wel. De weerberichten waren goed, plaatselijk dus en op Rhodos waait het altijd harder dan in de straat (soms ook niet). We moesten, Martijn wilde zijn vlucht op de 13e niet missen. De koers was plat voor de wind, maar gezien de zeegang, besloten we af te kruisen. Tot 1000 uur hadden we een dikke 7, maar daarna draaide de wind naar NW en werd 4/5. Het was een perfecte zeildag, wind, tactisch, aankomst, heeeeerlijk. We zeilden er een Bavaria 44, onderweg van Marmaris naar Gocek, er qua snelheid en tactiek finaal uit. Erreg Mooi. We waren dan ook dik tevreden.

We ankerden in Fetiye en roeiden naar de steiger van het Yacht Hotel, waar we uitbundig werden begroet. Ik vertelde dat we naar de vismarkt gingen (hadden we na een dikke mooie zeildag verdiend!), maar het weekend bij hen de boot kwam poetsen.

Have a nice evening!

 

 

 

 

 

 

De vismarkt was prachtig, we kochten de mooiste zeebaars (Levrek), die met de roodste kieuwen,  van een kilo, 12 grote garnalen en brachten die naar het restaurantje van Rahamed, die de garnalen met knof en tomaat en peper in de boter sudderde en de baars op de bbq heerlijk mals opdiende.

Omdat het een prachtige week was geweest, deed oom er een mooie fles wit bij.

Zelden zo lekker en vers vis gegeten. En daarbij nog een prima band met live Anatolische opzwepende muziek.

Na het eten namen we koffie bij de  Car Cementry, de stamkroeg van Marjan en Mike in Fetiye.  Ook in Yacht Classic werd nog even aan de bar over de vismarkt nagepraat.

Ook heel gezellig, Danny en  Gilberte zaten er, ze hadden net hun 5 kleinkinderen in bed en waren op kousevoeten naar de bar geslopen.

De schipper roeide terug, want Martijn moest toch nog even terug naar het autokerkhof.

Van Martijn is niets meer vernomen tot bij het ontbijt.

 

De  volgende morgen maakte de schipper een krachtig ontbijt klaar, waarna we vertrokken naar Boynuz Buku. Er stond een NW 4/5 en we knalden hoog aan de wind door de baai, het gangboord in het water.

Het was de bedoeling om te gaan zwemmen, daarna naar de watervallen te wandelen en daar in zoet, koud, water te gaan zwemmen, maar de vismarkt zat nog in de benen, zodat het zwemmen en lezen werd.

Om 1700 gingen we anker op en voeren we onder zeilaanwijzing van Martijn(jaja oom hoefde echt helemaal niets te doen), naar Gocek, waar we om 1830 uur afmeerden bij de Club Marina.

Oom maakte een mooie Tandori Chicken met bami, terwijl Martijn de koffer pakte.

We dronken er nog een koude witte bij.

 

 

 

 

 

 

Woensdag de 13e zat het er voor Martijn op, het werk riep. Om 0900 uur stond de taxi klaar en gingen we op weg naar Dalaman Airport.

Het was een mooie reis, zeker voor herhaling vatbaar.

Martijn begint zich lekker senang te voelen op de “Alegria” en doet flink mee.

Volgende keer wat langer blijven! Wat minder haasten en wat uitgebreider ontdekken.

 

 

De volgende dag doorgezeild met bestemming Marmaris, vroeg vertrokken om 0730 en zachtjes met een Noorden wind de baai uitgezeild.

Net buiten de baai van Fetiye (Telemassos) sprong een zwaardvis uit het water op 30 meter aan stuurboord van de “Alegria”, een kanjer, ik kan me niet herinneren ooit zo een grote te hebben gezien, niet in Nieuw Zeeland en ook niet op de US Pacific coast. Zeker 3 meter lang en hij sprong zeker 4 meter hoog, uit het water en loodrecht. Waarom kun je zoiets nou nooit fotograferen? Het was prachtig op een doodstille baai. Onvergetelijk.

Toen bij Kara Burun nog twee dolfijnen loom met de boot meezwommen, kon de dag niet meer stuk. (Daarvoor zeker geen 6 weken een dolfijn gezien!).

 

In de middag ging het hard waaien, maar er kwam ook een hoge deining opzetten, bovendien krimpte de wind en was Marmaris niet meer bezeild. Ik had de puf niet meer om weer 10 uur in slecht wordend weer door te zeilen, dus viel af naar de baai van Ecernik, waar om 1700 uur net achter de kaap en voor het strandje werd geankerd.

Heerlijk gezwommen, de waterlijn gepoetst, ijskoud biertje en een blik gehaktbalen opengedraaid.  Aan dek geslapen en lekker gelezen onder de ledlampjes.

 

De volgende morgen vers brood gehaald bij het restaurant op het strand, lekkere filterkoffie gemaakt (goed zo Martijn, ik heb die gewoonte maar aangehouden) verse sinaasappelsap, nog een duik en toen ankerop. De wind kwam uit Marmaris en werd steeds harder, dus gemotorzeild, jammer.

In Yacht Marina probeerden ze de Alegria op de B steiger te persen, maar dit haalden we niet met de breedte, dus overnieuw, nu op Julliet 24, dat lukte.

 

De “Alegria” blijft een week in Marmaris, tenminste. Er is toch weer een beste onderhoudslijst, die preventief moet worden geschoond. Het pompje van het onderwater toilet maakt steeds meer lawaai en de stuurinrichting met de laatste storm, kraakte ook behoorlijk. Bovendien is Yacht Marina met het zwembadje, winkeltje, restaurant en cantina  geen onaardig plekje. En last but not least, goede werkplaatsen.

 

Iedere morgen om 0700 uur 12 baantjes, weer wat aan de conditie gaan doen , ’s middags op het heetst in de schaduw bij het bad en ’s avonds van 1700 tot 2000 uur onderhoud.  Reinheid, rust en regelmaat , zo ziet de komende week eruit.

 Posted by at 1:38 pm