Jun 032010
 

 

De cycladen deel 1.

De overtocht naar Santorini begon met een fikse deining, het  had al dagen gestormd op dit stuk zee.Gelukkig konden we snel zeilen en dan wordt het een stuk leuker. Bij aankomst in Vlikada op Santorini was de wind weg en we kwamen zeilend de haven in. Het leek een stukje bravour, maar de waarheid was dat doordat de wind wegviel, we het grootzeil waren vergeten. De havenmeester hielp ons vol ontzag, zeilend meren.

 De volgende dag hebben we Santorini verkend met een autootje.De krater is indrukwekkend met zijn steile wanden, met daar bovenop stadjes met  witte huizen, kerken met blauwe koepels. De architectuur is hier anders dan in de rest van Griekenland, geen platte daken maar tongewelven.  Alles even mooi  onderhouden. Veel toeristen en een hoog Marken en Volendamgehalte.

 In Fira ,de hoofdstad, hebben we in het museum de fresco’s van de oude Minoïsche  stad Akrotiri bekeken. Aan het eind van de middag reden we steil omhoog naar de ruines van het oude Thira.(Niet helemaal geschikt voor Marina hoogtevrees.)  Alweer een stad gebouwd op een bergtop, moeilijk te bereiken en die toch eeuwen lang gefunctioneerd heeft. Santorini is een eiland was uitersten, hele oude cultuur, de aanwezihheid van een inmense natuurramp van eeuwen geleden,  naast het supertoerisme.

De dag erop voeren we door de caldera, spectaculair maar weer erg toeristisch, door de cruiseschepe met tender verkeer. We eindigden de dag  op Folegandros, nauwelijks een toerist te zien. Wel veel poezen.

De volgende dag, 27 mei ankerden we in Sikinos, Ormos Skala; een mooie baai, maar er onstond zoveel deining ’s nachts dat we maar weer gauw vertrokken.

Met weinig wind motorzeilden we naar Paros, aanvankelijk met bestemming Piso Livadhi, waar Liesbeth ooit een vakantie heeft gevierd, maar na de ervaring van de open baai in Sikinos, voeren we door naar Ormos Ioannis, aan de Noordkust. Een prachtige beschermde baai met daarom heen grillige rotsformaties. Speciaal voor ons hadden de grieken wandelpaden aangelegd zodat we hele schiereiland hebben bewandeld. Verder de noodzakelijke zwempartijen om weer af te koelen. Marina heeft inmiddels al 10 boeken uit. Tussen de bedrijven door voeren we naar Naoussa want de buitenboordmotor had kuren. Die werd snel gerepareerd door de havenmeester, een kleurrijke figuur, zo’n beetje de napoleon van de haven. Na 3 dagen “dolce far niente” stak de wind s’nachts op en moesten we snel vertrekken en ankeren we aan de overzijde van de baai. Niet een leuke plek en omdat we van de havenmeester een plekje kregen verhuisden we naar binnen. De wind, die volgens hem west zou worden, werd noord 6  en om 3 uur s’nachts stond iedereen op zijn boot want de golven kwamen regelrecht de haven in. Wij lagen redelijk beschut en aan lij van de pier,  maar er waren boten die zowat op de kade terecht kwamen. Ankers sloegen los en buiten de haven waar veel boten geankerd lagen, lag alles ineeens aan lager wal. “An interesting night”, zoals een mede overwinteraar uit Agios Nikolaos bij teruggekeerde rust verklaarde. En dat was het.

Peter en Lineke, onze zeilvrienden, waren op Siros ten noorden van Paros en zij hadden dezelfde problemen, gelukkig ook zonder schade.   Om 1800 uur die dag kwamen ze de haven van Nauossa binnenvaren en we hadden zoals gewoonlijk een gezellige avond ondanks ons slaapgebrek. Jammergenoeg gingen ze verder naar Naxos, maar we zien elkaar nog wel op het een of andere eiland hier in de Cycladen.

Marina moet de 14e terugvliegen naar Amsterdam vanaf Mykonos. We proberen morgen, 4 juni,  via Nisos Rinia naar Delos te zeilen en als overmorgen de Noorderwind weer terug is nog Nisos Milos te zien, een grote vulkaan met ook een caldera als haven.

 Posted by at 2:53 pm

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)